GOTOWOŚĆ DO ZWIĄZKU - Aleksandra Malinowska
Umiesz
dbać o siebie? Potrafisz dawać bez oczekiwań, ale nie poświęcać się?
Lubisz przebywać w swoim towarzystwie? Jesteś samodzielna? Uważna?
Chcesz poddać się, by płynąć z prądem życia? Jeśli tak, prawdopodobnie
jesteś gotowa, by przeżyć miłość. Małgorzata Przygońska, nauczyciel
duchowy i autorka książki „Dotyk serca - droga do poznania siebie”,
opowiada kiedy w związku następuje wzajemne dopełnienie i dwa dodać dwa
jest pięć, a nie tylko cztery.
ALEKSANDRA MALINOWSKA, Mus: Dla mnie Twoja książka „Dotyk serca - droga do poznania siebie” jest opowieścią o gotowości do miłości. Co to za stan?
MAŁGORZATA PRZYGOŃSKA, terapeutka, nauczyciel duchowy: To stan, w którym stale utrzymujesz pozytywną wizję końcowego rezultatu. Jesteś spokojna, skupiona i uważna. Zachowujesz się tak, jakbyś stała w słupkach startowych, gotowa do biegu na dany znak. Gotowość na miłość pojawia się wtedy, gdy umysł i duch są przygotowane na to, by kochać i być kochaną. Jesteś już samodzielna, samowystarczalna, samofinansująca i kochająca siebie taką, jaką jesteś. Otwarta i gotowa poddać się i płynąć z prądem.
Po co w takim razie drugi człowiek, skoro wszystko sami sobie dajemy?
Żeby było milej i przyjemniej we dwoje, żeby wzajemną obecnością ubogacać nasze życie, żeby dzielić się miłością i pomnażać ją. Zdarza się jednak, że kiedy już nauczymy się żyć sami i dobrze mamy się ze swoimi zainteresowaniami, dobrami materialnymi, przyjaciółmi oraz czasem, którym tylko my sami dysponujemy, nie chcemy wchodzić w związek, bo boimy się to wszystko utracić. Bo prawdziwy związek to wyzwanie.
Trzeba się podzielić.
Tak. I trzeba też dawać. Głęboki związek to nieustanne dawanie drugiej osobie bez oczekiwania czegoś w zamian. Oczekiwanie zawsze rodzi rozczarowanie i powoduje, że nie jesteśmy w TU i TERAZ. Nie umiemy docenić tego, co mamy. W miłości chodzi o to, żeby dawać, dawać, i dawać. Wówczas to, co dajemy, powraca do nas. Zawsze. Niewłaściwe jest jednak myślenie, że jeśli dam coś temu właśnie mężczyźnie, od niego dostanę zwrot. Nie, tak być nie musi.
Wtedy nie oczekujemy?
No właśnie. Ponieważ kocham – daję. I nie liczę ile dałam, a ile zwrotu otrzymałam. Natomiast często słyszymy – ja się tak dla niego poświęciłam. Poświęcanie się tymczasem jest najgorszą opcją z możliwych.
Dawanie w miłości jest czymś innym niż poświęcanie się. Na czym polega różnica?
W naszym kręgu kulturowym uczy się nas, że mamy się poświęcać dla innych osób. Czyli tak naprawdę – rezygnować z siebie. Poświęcanie zawsze wiąże się z tym, że rezygnuję z siebie na rzecz innych ludzi – dzieci, partnera czy środowiska. Gdy to robię, znikam, jest mnie coraz mniej. Jak mogę zaistnieć w związku, w miłości z drugą osobą, jak mnie nie ma?
Jest pustka, a nią nie można się podzielić.
Najważniejsze jest to, żeby samemu być w dobrym stanie psychicznym, emocjonalnym na co dzień. Dbać o utrzymywanie pozytywnych myśli i nigdy nie rezygnować z siebie, a innym ludziom dawać tyle, ile mamy w nadmiarze. Mówię tu o energii, którą dajemy lub bierzemy od innych, będąc z nimi w relacji. Nie możemy niczego robić kosztem siebie – nadmiernie pracować, albo być nadaktywni, bo wtedy uszkadzamy siebie energetycznie, aż w końcu zaczynamy chorować, popadamy w depresję, czy wycofujemy się ze związku, a nawet życia. Dobrze jest, gdy każdy z partnerów zna siebie i wie, co jest dla niego najlepsze. Najważniejsze jest zawsze dbanie o siebie, o dobry nastrój, pogodę ducha, zadowolenie – to akt miłości w stosunku do siebie. Bez niego nie możemy mówić o gotowości na związek miłosny. Jeśli sami się kochamy, wiemy co to znaczy, czujemy, to wtedy taką miłością możemy też obdarzyć partnera. Zawsze kochanie trzeba rozpoczynać od siebie. Im bardziej się kochamy, tym więcej ludzi przyciągamy do siebie. Wtedy każdy chce się ogrzać w naszym cieple. A skoro wiemy, że podobne przyciąga podobne, to ci, których spotkamy na swojej drodze, będą równie zadbani jak my, zdrowi i otwarci na miłość. Bo tylko tacy będą się z nami dobrze czuli. Z taką osobą stworzymy udany, dojrzały związek oparty na miłości, akceptacji i zaufaniu.
Ponad pięć lat jesteś w szczęśliwym związku z Jackiem. Jaka była Twoja droga do gotowości na miłość?
Długa. Przychodzą mi na myśl moje lata młodzieńcze i pierwsze miłosne zauroczenie. Miałam 16 lat i przeżyłam miłość, która zdecydowała o dalszym moim życiu uczuciowym. Poczułam się osobą odrzuconą i ten fakt spowodował, że wchodziłam w związki bez angażowania się sercem (chociaż wtedy myślałam inaczej). Zamknęłam się na miłość, nie wiedząc o tym zupełnie. Z dzisiejszej perspektywy wiem, że przez następne trzydzieści lat nie miałam dostępu do swoich uczuć. Nie przeszkadzało mi to dwukrotnie wyjść za mąż.
Jak się funkcjonuje w małżeństwie, kiedy jest się zamkniętym na miłość?
Niby normalnie się żyje, rodzi się dzieci, opiekuje się nimi, prowadzi dom. Tylko nie ma tego energetycznego przepływu, które pojawia się, kiedy nasze serca są otwarte. Żyjemy jakby za szybą, coś jest dla nas nieosiągalne. Rzadko, niestety, jesteśmy tego świadomi. Część z nas nie wie, że żyje ze ściśniętym sercem. Nie ma pojęcia, że się nie otwiera, bo się boi.
Wtedy się cierpi?
I jedna, i druga strona w związku cierpi. Ani ja, ani moi partnerzy nie umieliśmy sobie z tym poradzić. To boli, człowiek jeszcze bardziej się wycofuje, bo się lęka kolejnego zranienia i w ten sposób koło się zamyka. Stan taki trwa do czasu, kiedy nie uświadomimy sobie, że potrzebujemy zaryzykować.
Przychodzi czas uświadomienia – jak to u Ciebie było?
Po kolejnym nieudanym związku zrobiłam rachunek sumienia – bolesny, niewygodny dla mnie, ale konieczny. Zresztą od lat zajmowałam się własnym rozwojem osobistym, przepracowywałam ograniczenia, poznawałam siebie. Wraz z rozszerzaniem się poziomu mojej świadomości pojawiali się kolejni mężczyźni. Można powiedzieć, że z tej samej półki. Kiedy dotknęłam prawdy, ona mnie uzdrowiła.
Otworzyłaś się na miłość?
Tak. Popatrzyłam na siebie i sposób w jaki przeżyłam kilkadziesiąt lat, jak funkcjonowałam w związkach, co było dla mnie ważne, czy byłam prawdziwa w nich, czy nie. W pewnym momencie zrozumiałam, że z zamkniętym sercem nigdy nie spotkam tej wielkiej miłości, w której mogę być spełniona. Może mi się przytrafić jakiś substytut prawdziwego związku, ale nie będzie tego pójścia na całość. Otwartość pojawiła się wraz z właściwym mężczyzną.
Co to znaczy, że w miłości trzeba pójść na całość?
To znaczy postawić wszystko na jedną kartę, ale nie na partnera, tylko na siebie. Na swoje szczęście i na swoje spełnienie z tym człowiekiem. On również potrzebuje postawić na siebie, własne spełnienie, ale już ze mną. I dopiero wtedy następuje wzajemne dopełnienie i wtedy dwa dodać dwa jest pięć, a nie tylko cztery.
Co to znaczy?
Że kiedy ufamy sobie, naszej wewnętrznej mądrości i odczuciom naszego serca, kiedy dopuszczamy odpowiedzi naszej intuicji, wtedy Wszechświat tak to dla nas urządza, że wszystko się układa, udaje i spełnia.
Miałaś moment wglądu, kiedy słyszy się takie wewnętrzne „aha, o to tu chodzi”?
Wiele razy. Pierwsze moje „aha”, pojawiło się, kiedy zaczęłam uczyć się terapii odwykowej i wtedy się zorientowałam, że jestem uzależniona od uczuć i od miłości, a także od matki, która zmarła, gdy miałam siedemnaście lat. Było mi trudno, zwłaszcza w momencie, kiedy uświadomiłam sobie, ile już błędów popełniłam w stosunku do moich dzieci. Raptem zrozumiałam, które moje słowa oraz zachowania wpływają na ich dalsze życie. Co zrobiłam? Popełniłam wszystkie błędy większości matek świata. Obarczyłam synów swoimi problemami, raz byłam konsekwentna, a czasami nie, mówiłam im nieprawdę, gdy pytali o moje samopoczucie. Zdałam sobie wreszcie sprawę, że jeśli ja nie jestem osobą szczęśliwą, oni też nie będą, ponieważ nie poznają tego uczucia w procesie życia. Poza tym nie pokazywałam im świata, bo sama nie korzystałam z niego, nie wprowadzałam ich szeroko w życie, bo sama żyłam w ograniczeniach.
Ograniczenia, przekonania, z którymi żyjemy, dziedziczymy po przodkach, tak?
Czasami tworzymy własne przekonania na bazie osobistych doświadczeń, ale często całkowicie nieświadomie przejmujemy je z rodziny. Trudno nam wyjść poza sumienie rodu. Ja żyłam z przekonaniem, że nie wszystko mi się należy, że na wiele rzeczy nie zasługuję, albo nie jestem godna. Na przykład właśnie miłości. Tak naprawdę uświadomiłam to sobie dopiero kilka lat temu, kiedy poważnie zachorowałam na reumatyzm. W pewnym momencie pojawiła się groźba, że wyląduję na wózku inwalidzkim. Byłam już wtedy w związku z Jackiem. Minął dokładnie rok naszego szczęśliwego bycia z sobą. Następne półtora roku zajęło mi dochodzenie skąd wzięła się ta choroba i jakie niosła dla mnie przesłanie. Zastanawiałam się co muszę w sobie zmienić, żeby wyzdrowieć. Bo przyczyna choroby zawsze jest poza ciałem, poza fizycznością. Ona znajduje się na poziomie psychiki, naszej albo naszych rodziców, albo jednych i drugich. Często sięga jeszcze dalej – na poziom duszy. Kiedy zdałam sobie sprawę, że jako córka rodziców, którzy byli niespełnieni w miłości, nie dawałam sobie prawa do szczęścia, moja choroba odeszła tak, jak przyszła. Przypomniałam sobie powiedzenie mojej mamy, która mówiła, że lepiej w miłości przeżyć rok, niż w ogóle jej nie doświadczyć. Uzmysłowiłam sobie, że wszystkie moje związki były szczęśliwe tylko przez jeden rok. I nie było w tym żadnego przypadku. Jej przekonanie działało na mnie jak klątwa, której zupełnie nie byłam świadoma. Zawsze po upływie roku dochodziłam do wniosku, że z moim partnerem jest coś nie tak. Kiedy Jacek okazał się mężczyzną, któremu nic nie mogłam zarzucić, podświadomość musiała zadziałać i wymyśliła chorobę. Po co? Po to, żebym nie mogła być szczęśliwa. Dlaczego? Dlatego, że członkowie mojej rodziny nie doświadczyli tego stanu, więc i ja nie mogłam się wyłamać z tego schematu i sumienia rodu. Nie dawałam sobie prawa do szczęścia i spełnionego życia.
Że kiedy ufamy sobie, naszej wewnętrznej mądrości i odczuciom naszego serca, kiedy dopuszczamy odpowiedzi naszej intuicji, wtedy Wszechświat tak to dla nas urządza, że wszystko się układa, udaje i spełnia.
Miałaś moment wglądu, kiedy słyszy się takie wewnętrzne „aha, o to tu chodzi”?
Wiele razy. Pierwsze moje „aha”, pojawiło się, kiedy zaczęłam uczyć się terapii odwykowej i wtedy się zorientowałam, że jestem uzależniona od uczuć i od miłości, a także od matki, która zmarła, gdy miałam siedemnaście lat. Było mi trudno, zwłaszcza w momencie, kiedy uświadomiłam sobie, ile już błędów popełniłam w stosunku do moich dzieci. Raptem zrozumiałam, które moje słowa oraz zachowania wpływają na ich dalsze życie. Co zrobiłam? Popełniłam wszystkie błędy większości matek świata. Obarczyłam synów swoimi problemami, raz byłam konsekwentna, a czasami nie, mówiłam im nieprawdę, gdy pytali o moje samopoczucie. Zdałam sobie wreszcie sprawę, że jeśli ja nie jestem osobą szczęśliwą, oni też nie będą, ponieważ nie poznają tego uczucia w procesie życia. Poza tym nie pokazywałam im świata, bo sama nie korzystałam z niego, nie wprowadzałam ich szeroko w życie, bo sama żyłam w ograniczeniach.
Ograniczenia, przekonania, z którymi żyjemy, dziedziczymy po przodkach, tak?
Czasami tworzymy własne przekonania na bazie osobistych doświadczeń, ale często całkowicie nieświadomie przejmujemy je z rodziny. Trudno nam wyjść poza sumienie rodu. Ja żyłam z przekonaniem, że nie wszystko mi się należy, że na wiele rzeczy nie zasługuję, albo nie jestem godna. Na przykład właśnie miłości. Tak naprawdę uświadomiłam to sobie dopiero kilka lat temu, kiedy poważnie zachorowałam na reumatyzm. W pewnym momencie pojawiła się groźba, że wyląduję na wózku inwalidzkim. Byłam już wtedy w związku z Jackiem. Minął dokładnie rok naszego szczęśliwego bycia z sobą. Następne półtora roku zajęło mi dochodzenie skąd wzięła się ta choroba i jakie niosła dla mnie przesłanie. Zastanawiałam się co muszę w sobie zmienić, żeby wyzdrowieć. Bo przyczyna choroby zawsze jest poza ciałem, poza fizycznością. Ona znajduje się na poziomie psychiki, naszej albo naszych rodziców, albo jednych i drugich. Często sięga jeszcze dalej – na poziom duszy. Kiedy zdałam sobie sprawę, że jako córka rodziców, którzy byli niespełnieni w miłości, nie dawałam sobie prawa do szczęścia, moja choroba odeszła tak, jak przyszła. Przypomniałam sobie powiedzenie mojej mamy, która mówiła, że lepiej w miłości przeżyć rok, niż w ogóle jej nie doświadczyć. Uzmysłowiłam sobie, że wszystkie moje związki były szczęśliwe tylko przez jeden rok. I nie było w tym żadnego przypadku. Jej przekonanie działało na mnie jak klątwa, której zupełnie nie byłam świadoma. Zawsze po upływie roku dochodziłam do wniosku, że z moim partnerem jest coś nie tak. Kiedy Jacek okazał się mężczyzną, któremu nic nie mogłam zarzucić, podświadomość musiała zadziałać i wymyśliła chorobę. Po co? Po to, żebym nie mogła być szczęśliwa. Dlaczego? Dlatego, że członkowie mojej rodziny nie doświadczyli tego stanu, więc i ja nie mogłam się wyłamać z tego schematu i sumienia rodu. Nie dawałam sobie prawa do szczęścia i spełnionego życia.
W końcu jednak się wyłamałaś. Mówisz o Jacku „właściwy mężczyzna”. Jak go rozpoznałaś?
Po prostu pojawił się pewnego dnia, a ja wiedziałam, że to jest ten mężczyzna. Coś we mnie tak głośno zakrzyczało, że to on. Poczułam to całą sobą, swoim sercem i otworzyłam się na to uczucie. Zrobiłam to, chociaż trudno było mi na początku uwierzyć, że tak wspaniały mężczyzna może być wolny i mną zainteresowany.
Zanim poznałaś Jacka, namalowałaś anioła.
Tak, na pół roku przed tym, kiedy Jacek przyszedł do mojego domu. Namalowałam wielkiego anioła na drzwiach lustrzanej rozsuwanej szafy. Pod wpływem impulsu, a wręcz przymusu, w środku nocy chwyciłam za pędzel i nie mając wcześniej żadnych plastycznych doświadczeń, zaczęłam spontanicznie malować na lustrze. Promienie namalowane na dwu skrzydłach szafy okazały się potem być skrzydłami potężnego, dwumetrowego anioła. Były też zapowiedzią anioła w ludzkim ciele, który miał wkrótce pojawić się u mnie.
Jak wyglądało Wasze pierwsze spotkanie?
Zaprosiła go do mnie nasza wspólna koleżanka, która namówiła mnie na to spotkanie, żebym mogła go poznać i zdecydować czy jest właściwą osobą do prowadzenia medytacji. Kiedy zobaczyłam go w drzwiach, zamarłam na moment i nie mogłam się ruszyć, bo już wiedziałam, że to on – mężczyzna mojego życia, dwumetrowy jak mój anioł.
Potem jednak przyszedł czas oczekiwania, niepewności.
Z mojej strony od razu była pewność, że chcę z nim być. Natomiast on przejawiał pewien rodzaj rezerwy, przyglądał mi się, poznawał. Mężczyzna na ogół jest bardziej logiczny, mniej intuicyjny niż kobieta. Myślę, że obserwował jak się zachowuje w różnych sytuacjach, jakie są moje poglądy, postawy. Kiedy w tym, co odkrył, poczuł się bezpiecznie, pozwolił sobie, żeby być ze mną. To była jego droga.
Zabiegałaś o niego?
Wysyłałam kobiece sygnały, że jestem nim zainteresowana. Głównie jednak byłam szczera i otwarta. Mówiłam i dzieliłam się z nim i światem tym, co czuję i jaka jestem. Nie miałam żadnych tajemnic i nie grałam żadnej roli.
Pozwoliłaś sobie na to, żeby robić to, co czujesz i mówić to, co myślisz?
Po kilku miesiącach zapytałam go wprost, czy jest ktoś w jego życiu. I usłyszałam odpowiedź, która mnie zdumiała, bo nie wyglądał na osobę zajętą – „Tak, jest, ale ja nie chcę spędzić z nią życia”. A ja na to, że ja nie chcę żadnych substytutów związku i chcę życia na full. Po jakimś czasie rozstał się z tą kobietą, a ja dostałam zaproszenie na randkę.
Skąd brałaś siłę, by czekać?
Poddałam się, zwróciłam się do Boga, prosząc o najlepsze rozwiązanie dla nas. A od pewnej osoby usłyszałam – „Odpuść sobie”. To było jak olśnienie. Powiedziałam Jackowi: „Nie to nie”. I w tym momencie dałam mu możliwość dokonania samodzielnego wyboru. Prowadząc terapię z ludźmi, często obserwuję, że kobiety chcą mężczyzn (w ich przekonaniu) zniewolić, usidlić, zniszczyć, posiąść i wykorzystać. Dlaczego mężczyźni tak czują? Ponieważ część z nich miała zaborcze matki lub wcześniejsze doświadczenia w związkach i nie chcą tego horroru przeżyć jeszcze raz. Kobieta, która czeka, kiedy on to w końcu wypowie i się określi, przypomina mu presję, wywieraną przez matkę. On wówczas czuje się zagrożony i ucieka najdalej jak może, bo potrzebuje wolności. Kobieta zaś ma instynkt stadny, gromadny, w sposób naturalny jest bardziej relacyjna. Mężczyzna przede wszystkim potrzebuje przestrzeni. Szczególnie ceni ją sobie ktoś, kto przeżył zawód miłosny, pozwolił się zniewolić w poprzednim związku lub został odrzucony. Wiele go to kosztowało – psychicznie, emocjonalnie. Teraz boi się wchodzić w nowy związek i potrzebuje się bezpiecznie poczuć.
Ważne jest mówienie wprost o uczuciach?
Bardzo ważne. W naszym związku się to sprawdziło. Od początku mówiłam wprost to, co czuję. Takie postępowanie otwiera drugą stronę, skraca się drogę do rozpoznania i poznania siebie wzajemnie. Bo być może jest nam po drodze być ze sobą, a może nie. Jak nie – nie traćmy czasu.
Jesteście ze sobą ponad pięć lat i...?
I jest lepiej, niż można było sobie wymarzyć i oczekiwać kiedykolwiek.
Łączą Was pasje, zainteresowania. To istotne, prawda?
Okazało się, że nie znając się jeszcze, bywaliśmy w tych samych miejscach, zaliczyliśmy te same kursy, przeczytaliśmy podobne książki. Kiedy przeprowadziłam się do Jacka, moje zbiory znalazły się w piwnicy na oddzielnej półce, żeby nie powielać tych samych egzemplarzy w domu. Zgromadzone dyplomy leżą teraz we wspólnym segregatorze i różnią się tylko datą ukończenia kursu. Raz on był pierwszy, raz ja. Absolutnie ważne jest dla nas dzielenie się codziennie naszymi odkryciami, przeczytanym zdaniem, olśnieniem, przeżyciem. Teraz, gdy tylko jesteśmy zainteresowani tym samym tematem, uczestniczymy w kolejnych rozwojowych warsztatach razem, bo mamy ciągły pęd do poznania świata, życia i wszelkich jego przejawów. Ja dzięki niemu poznaję na przykład tajniki fizyki kwantowej, ufo i inne wymiary, a Jacek dzięki mojej profesji zgłębia sekrety ludzkiej duszy. Najbardziej fascynujące jest to, że proces poznawania Wszechświata i jego praw jest nieskończony, więc zawsze będzie coś nowego i fascynującego dla nas. Podróżujemy razem i oddzielnie, a każda wyprawa ma swoją wyjątkową wartość, którą dzielimy się, gdy tylko powracamy do domu.
Po kilku miesiącach zapytałam go wprost, czy jest ktoś w jego życiu. I usłyszałam odpowiedź, która mnie zdumiała, bo nie wyglądał na osobę zajętą – „Tak, jest, ale ja nie chcę spędzić z nią życia”. A ja na to, że ja nie chcę żadnych substytutów związku i chcę życia na full. Po jakimś czasie rozstał się z tą kobietą, a ja dostałam zaproszenie na randkę.
Skąd brałaś siłę, by czekać?
Poddałam się, zwróciłam się do Boga, prosząc o najlepsze rozwiązanie dla nas. A od pewnej osoby usłyszałam – „Odpuść sobie”. To było jak olśnienie. Powiedziałam Jackowi: „Nie to nie”. I w tym momencie dałam mu możliwość dokonania samodzielnego wyboru. Prowadząc terapię z ludźmi, często obserwuję, że kobiety chcą mężczyzn (w ich przekonaniu) zniewolić, usidlić, zniszczyć, posiąść i wykorzystać. Dlaczego mężczyźni tak czują? Ponieważ część z nich miała zaborcze matki lub wcześniejsze doświadczenia w związkach i nie chcą tego horroru przeżyć jeszcze raz. Kobieta, która czeka, kiedy on to w końcu wypowie i się określi, przypomina mu presję, wywieraną przez matkę. On wówczas czuje się zagrożony i ucieka najdalej jak może, bo potrzebuje wolności. Kobieta zaś ma instynkt stadny, gromadny, w sposób naturalny jest bardziej relacyjna. Mężczyzna przede wszystkim potrzebuje przestrzeni. Szczególnie ceni ją sobie ktoś, kto przeżył zawód miłosny, pozwolił się zniewolić w poprzednim związku lub został odrzucony. Wiele go to kosztowało – psychicznie, emocjonalnie. Teraz boi się wchodzić w nowy związek i potrzebuje się bezpiecznie poczuć.
Ważne jest mówienie wprost o uczuciach?
Bardzo ważne. W naszym związku się to sprawdziło. Od początku mówiłam wprost to, co czuję. Takie postępowanie otwiera drugą stronę, skraca się drogę do rozpoznania i poznania siebie wzajemnie. Bo być może jest nam po drodze być ze sobą, a może nie. Jak nie – nie traćmy czasu.
Jesteście ze sobą ponad pięć lat i...?
I jest lepiej, niż można było sobie wymarzyć i oczekiwać kiedykolwiek.
Łączą Was pasje, zainteresowania. To istotne, prawda?
Okazało się, że nie znając się jeszcze, bywaliśmy w tych samych miejscach, zaliczyliśmy te same kursy, przeczytaliśmy podobne książki. Kiedy przeprowadziłam się do Jacka, moje zbiory znalazły się w piwnicy na oddzielnej półce, żeby nie powielać tych samych egzemplarzy w domu. Zgromadzone dyplomy leżą teraz we wspólnym segregatorze i różnią się tylko datą ukończenia kursu. Raz on był pierwszy, raz ja. Absolutnie ważne jest dla nas dzielenie się codziennie naszymi odkryciami, przeczytanym zdaniem, olśnieniem, przeżyciem. Teraz, gdy tylko jesteśmy zainteresowani tym samym tematem, uczestniczymy w kolejnych rozwojowych warsztatach razem, bo mamy ciągły pęd do poznania świata, życia i wszelkich jego przejawów. Ja dzięki niemu poznaję na przykład tajniki fizyki kwantowej, ufo i inne wymiary, a Jacek dzięki mojej profesji zgłębia sekrety ludzkiej duszy. Najbardziej fascynujące jest to, że proces poznawania Wszechświata i jego praw jest nieskończony, więc zawsze będzie coś nowego i fascynującego dla nas. Podróżujemy razem i oddzielnie, a każda wyprawa ma swoją wyjątkową wartość, którą dzielimy się, gdy tylko powracamy do domu.
Zmieniłaś się, będąc w związku z Jackiem?
Oczywiście, bardzo. Ubogacił mnie swoją mądrością, wiedzą i radością życia. Przy nim stałam się spokojniejsza i bardziej wyciszona, ciągle uczę się od niego cierpliwości oraz samoistnego rozwiązywania problemów bez naszego udziału. Przestałam szukać szczęścia – jestem szczęśliwa, a to zmienia całkowicie optykę patrzenia na siebie i wszystko wokół. Moje serce otworzyło się jeszcze bardziej dla innych i cieszy mnie to. Jestem wdzięczna Bogu, że mogę tego doświadczać, dzieląc się z innymi tym co mam: wiedzą, doświadczeniem, słowem wsparcia i otuchy, wskazówką.
Historię Waszego poznania opisałaś w książce. Czy przy okazji wznowienia nie miałaś ochoty, żeby coś dopisać?
Oprócz przecinków, nie wniosłam żadnej merytorycznej zmiany. Żadnej. To świadczy o jej prawdziwości. Kiedy pisałam tą książkę, byłam w zupełnie innym miejscu mojego życia. Dzisiaj jestem już daleko dalej, ale mimo zmian w sobie, w swym rdzeniu, pozostałam sobą. Najważniejsze przesłanie tej opowieści pozostało – z każdego dna i z każdej sytuacji można wyjść. Bo ja z niej wyszłam. Dzięki osobistej pracy nad sobą, każdy z nas może się wznieść na wyższy poziom wibracji, świadomości i odmienić swoje życie.
Jak dedykujesz swoją książkę ludziom?
Kiedy podpisuję książkę, zwracam się do tej osoby jej imieniem i dalej piszę: …… z miłością Małgorzata Przygońska. I już.
Oczywiście, bardzo. Ubogacił mnie swoją mądrością, wiedzą i radością życia. Przy nim stałam się spokojniejsza i bardziej wyciszona, ciągle uczę się od niego cierpliwości oraz samoistnego rozwiązywania problemów bez naszego udziału. Przestałam szukać szczęścia – jestem szczęśliwa, a to zmienia całkowicie optykę patrzenia na siebie i wszystko wokół. Moje serce otworzyło się jeszcze bardziej dla innych i cieszy mnie to. Jestem wdzięczna Bogu, że mogę tego doświadczać, dzieląc się z innymi tym co mam: wiedzą, doświadczeniem, słowem wsparcia i otuchy, wskazówką.
Historię Waszego poznania opisałaś w książce. Czy przy okazji wznowienia nie miałaś ochoty, żeby coś dopisać?
Oprócz przecinków, nie wniosłam żadnej merytorycznej zmiany. Żadnej. To świadczy o jej prawdziwości. Kiedy pisałam tą książkę, byłam w zupełnie innym miejscu mojego życia. Dzisiaj jestem już daleko dalej, ale mimo zmian w sobie, w swym rdzeniu, pozostałam sobą. Najważniejsze przesłanie tej opowieści pozostało – z każdego dna i z każdej sytuacji można wyjść. Bo ja z niej wyszłam. Dzięki osobistej pracy nad sobą, każdy z nas może się wznieść na wyższy poziom wibracji, świadomości i odmienić swoje życie.
Jak dedykujesz swoją książkę ludziom?
Kiedy podpisuję książkę, zwracam się do tej osoby jej imieniem i dalej piszę: …… z miłością Małgorzata Przygońska. I już.
rozmawiała Aleksandra Malinowska
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz