Wysłuchane historie – nieświadome relacje matek i dzieci
- wyrzucała z siebie jednym tchem, po
czym usiadła i rozpłakała się jak bezradne dziecko, niechciane,
niekochane, pozostawione samo sobie. Tułające się samotnie na odludziu,
gdzie hula wiatr i nie wiadomo, czy w ogóle ktoś je odnajdzie i jaki
będzie jego los. Bez tożsamości, bez znaczenia, gdzie nikt na nie nie
czeka.
Nie będę się kontaktował z moją
matką po tym wszystkim, co ona mi zrobiła - powiedział zagniewany.
Jedyne dobre wspomnienia z dzieciństwa mam z wakacji z dziadkami, przy
których czułem się bezpiecznie. Zamyślił się i odleciał w niebyt.
Czasami ich wspominam i wtedy robi mi się tak błogo na duszy, ale
rodzice nie, o nich wolę nie myśleć, nie widzieć ich i nie rozgrzebywać
ran.
W
lipcu przyjeżdżam do Polski, bo brat z bratową chcą wyjechać na
wakacje, a ja muszę zająć się 85-letnią mamą. Oni oboje, a w
szczególności bratowa, są zmęczeni opieką nad nią, bo mama z roku na rok
jest coraz bardziej marudna i męcząca. Wszystko chce robić sama, a
zapomina, że już nie może, że nie pamięta, ale od zarządzania nie chce
się uwolnić. Wiesz, kiedy wychodzę z domu, żeby odwiedzić przyjaciółkę,
mówi mi, żebym nie wracała późno, bo będzie ciemno i żebym uważała, gdy
przechodzę przez jezdnię. Boże, czy ona nigdy nie pogodzi się z tym, że
wyjechałam z kraju 30 lat temu i jestem całkowicie samodzielna?
– zadała to pytanie w próżnię, nie
oczekując odpowiedzi. Nie musiałam jej tłumaczyć, że dla mamy zawsze
pozostaje dzieckiem, bo dobrze o tym wie, sama będąc matką.
Nie wyobrażam sobie weekendu bez
rodziców. Przez cały tydzień bardzo dużo pracujemy z mężem w naszej
kancelarii, w czwartek się pakujemy i w piątek przed wieczorem po
przejechaniu 300 kilometrów jesteśmy już u nich. Zawsze nas miło witają,
czekają na nas, jest fajnie i bezpiecznie
– opowiada mi trzydziestoletnia prawniczka. Zadaję jej pytanie: a co na to mąż?
– Godzi się bez większych
problemów, też woli jeździć do moich rodziców niż do swojej matki.
Wizyty u niej są bardzo męczące, bo ona mnie nie akceptuje.
Nasuwają mi się kolejne pytania, których
już nie zadaję, np. a Ty ją akceptujesz? A co by było, gdyby czasami
mąż sam odwiedził mamę? I nagle słyszę odpowiedź na niezadane pytanie:
My zawsze wszystko robimy razem...Nie odwiedzam ich, nie spotykam się i mam gdzieś te wizyty. Teraz mam żonę, dzieci i swoje życie, a oni są natrętni, ciągle zadają jakieś pytania, wszystko chcieliby wiedzieć. – Może się od nich odizolowałeś i odwróciłeś – zapytałam nieśmiało? Pewnie, że tak, zawracają tylko głowę, mają zbawienne rady. Wystarczy, że żona codziennie rozmawia ze swoją matką po godzinie przez telefon. Ileż można?
Co łączy te historie?
Wydawałoby się, że są zdecydowanie
różne, ale kiedy im się bliżej przyjrzeć, to zauważymy, że każda z tych
osób mówi o niezakończonej relacji, co przez sam ten fakt czyni je
zależnymi. Niektóre ukazują zbyt bliski związek dorosłych dzieci ze
swoimi rodzicami i wskazują na nieodciętą pępowinę ze strony matki i
brak samodzielności życiowej ze strony dziecka. To przykład małżonków
odwiedzających w każdy weekend rodziców. Ich wzajemna relacja małżeńska
też wygląda na zależną, skoro wszystko muszą robić razem, lub historia
córki rozmawiającej codziennie z matką, czy relacja matki, która poczuła
się odrzucona, gdy syn ograniczył jej terytorium.
Zależni są również Ci, którzy unikają,
ukrywają się lub wręcz wyrzekają się kontaktów. Tym samym trzymają się
bliżej rodziców, niż im się wydaje. Urazy, nieprzebaczone krzywdy, osądy
czy poczucie winy po którejkolwiek ze stron stanowią spoiwo
niewidoczne, a trwalsze niż beton i zgubne w konsekwencji dla obojga.
Łączy je energia nienawiści, złości, odrzucenia, skrzywdzenia, która
wbrew pozorom nie kończy się wraz z ich śmiercią. Wtedy stosowny byłby
napis na żałobnej szarfie:
Twoja córka, Twój syn, który nie
odpuścił, nie przebaczył i nie zaakceptował tego, co było i teraz
pozostawiony sam sobie musi żyć z tą świadomością.
Brak równowagi
Co więc łączy te historie? Brak
równowagi. I jedni, i drudzy są na biegunach, gdzie kierunek życiu
nadaje brak akceptacji i zgody na swobodne dojrzewanie, dorosłość,
samodzielność, uczenie się na własnych błędach, ponoszenie konsekwencji,
branie odpowiedzialności wyłącznie za siebie.
Brak tu również własnego świata zainteresowań, pasji, spraw, decyzji, o których nie wszyscy muszą wiedzieć. Nie ma swobody, by zająć się sobą i swoimi sprawami nawet, jak jest się rodzicem. To powoduje uzależnienie od innych i czynienie innych zależnymi od siebie, co prowadzi do szukania ratunku, oparcia i pomocy na zewnątrz.
Brak tu również własnego świata zainteresowań, pasji, spraw, decyzji, o których nie wszyscy muszą wiedzieć. Nie ma swobody, by zająć się sobą i swoimi sprawami nawet, jak jest się rodzicem. To powoduje uzależnienie od innych i czynienie innych zależnymi od siebie, co prowadzi do szukania ratunku, oparcia i pomocy na zewnątrz.
Na drugim biegunie spotkamy dorosłe
dzieci, które nie otrzymały miłości matki i ojca, gdy były całkiem małe i
dlatego nie nauczyły się jej brać. Gdy nie umieją brać, nie mogą też
dawać i to skutkuje nie tylko ich ucieczką od rodziców, gdy są dorośli,
ale też izolacją od innych ludzi. Unikają związków, bliskości,
wszystkiego, co wymaga przepływu energii w obie strony, bo nie wiedzą,
jak dawać i odwzajemniać miłość partnerską, jak kochać i zbliżyć się do
własnych dzieci. Czasami lęk jest tak duży, że kobieta nie może zajść w
ciążę lub roni kolejne, a mężczyzna unika tematu posiadania dzieci lub
pozostawia swoje partnerki będące w ciąży, bo posiadania własnych dzieci
boi się jak ognia.
Można by napisać do tego historię widzianą oczami drugiej strony. Każda z nich miałaby swoją rację. Ale trzeba zauważyć, że nie o rację tu chodzi, ale o relacje.
Można by napisać do tego historię widzianą oczami drugiej strony. Każda z nich miałaby swoją rację. Ale trzeba zauważyć, że nie o rację tu chodzi, ale o relacje.
Co więc robić?
Drogi czytelniku spójrz na siebie i
swoje relacje z sobą samym, z rodzicami, relacje z partnerem i swoimi
dziećmi. To, jak się z nimi masz, jak jesteś blisko bądź daleko od nich,
pokazuje Ci relację z samym sobą. One są kluczowe. Jeśli dajesz sobie
czas, przestrzeń i uwagę, dbasz o siebie i doceniasz siebie, jeśli
akceptujesz siebie i jesteś prawdziwy, niczego nie grasz i nie udajesz,
to zauważysz, że inne kontakty również układasz w swoim życiu pomyślnie.
Wszystko zaczyna się do Ja
Jeśli rozpoznasz, że wzorzec równowagi
nie jest Twoim podstawowym wzorcem wyssanym z mlekiem matki i przejętym
od niej w darze na nieświadomym poziomie bez trudu i wysiłku, to masz
czym się zająć.
Przede wszystkim obiecaj sobie, że nie
będziesz zadawał pytania: dlaczego? – ponieważ ono zawsze prowadzi do
obwiniania siebie lub innych, a to utrzyma Cię na bardzo niskim
poziomie wibracji, gdzie przepływ miłości jest niemożliwy.
Po drugie zajmij się wyłącznie sobą, a
innym, przodkom, małżonkom i dzieciom daj święty spokój, akceptując ich
wszystkich takimi, jacy byli, są, bez uwag i zastrzeżeń.
Proces akceptacji wymaga Twojej zgody na
siebie samego, na swoją historię, doświadczenia i przeżycia. To jest
warunek wstępny, po którego spełnieniu zmierzasz wprost ku miłości. A na
poziomie miłości wszystko jest doskonałe i takie, jakie powinno być. Do
wszystkiego masz dostęp, nic Cię nie ogranicza, nikt niczego od Ciebie
nie oczekuje, nigdzie nie musisz gonić, jesteś sobą naturalnym,
prawdziwym i pełnym miłości. Wokół Ciebie rozprzestrzenia się aura
wolności i zgody na to, co jest.
ŚWIADOME ZWIĄZKI to trzydniowy warsztat wyjazdowy http://zwiazki.com.pl/warsztaty/aktualne-terminy/1340-tworczy-vedic-art-swiadome-zwiazki.html
Kiedy przebywamy z jakąś osobą, odbieramy część jej energii, a ona naszej. Kiedy rozchodzimy się, nie jesteśmy już tacy sami... Zapraszam Małgorzata Przygońska
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz