sobota, 1 sierpnia 2015

.Powstaliśmy w naszej mamie.
Powstaliśmy w naszej mamie.
To w niej połączyło się nasienie taty i komórka mamy zlewając się w jedno.
To w tym stopieniu, w jej łonie, wzrastaliśmy.
Z nikim nie byliśmy tak blisko, tak ściśle połączeni, jak z naszą mamą.
Była naszym pierwszym, najgłębszym szczęściem.
Szczęście to nic innego jak zespolenie z drugim człowiekiem, które daje nam absolutne poczucie błogostanu.
Co zatem z nieszczęściem?
Pierwsze, bolesne doświadczenie nieszczęścia to oddzielenie od mamy podczas porodu.
Stąd nasz pierwszy krzyk jest tym samym symbolem rozstania.
Za każdym razem w poczuciu bycia szczęśliwym działa w nas
zatem to pierwotne doświadczenie zespolenia się z mamą.
W nieszczęściu zaś ujawnia się za każdym razem
pradoświadczenie odłączenia.
Dlatego w naszej duszy jedno jak i drugie kojarzymy z mamą, w
równym stopniu szczęście, jak i nieszczęście.
Tym samym skłonni jesteśmy mniemać, że nie ma szczęścia bez
nieszczęścia, jak i nieszczęścia bez szczęścia.
Szczęście samo w sobie, w jego najczystszej postaci pozostaje dla
nas jedynie marzeniem.
Pragnienie spełnienia się tego marzenia w szczególny sposób
uwidacznia się wtedy, kiedy dwoje ludzi się w sobie zakochuje.
Kto zakochuje się najczęściej?
Ci, którzy doświadczyli odłączenia od mamy najboleśniej
i nie ma znaczenia, czy chodzi tu o mężczyznę, czy też o kobietę.
Kto zaś jest najgłębiej rozczarowany miłością?
Ten, kto zauważa wreszcie, że partner lub partnerka, nie są w
stanie spełnić ich marzenia o tym pierwszym, głębokim zespoleniu się z mamą.
Mimo to całkowite połączenie się z ukochaną osobą, jest dla nas
najgłębszym wyrazem więzi, drugim po zespoleniu się z naszą mamą.
Zjednoczenie się z partnerem jest dla nas w pewnym sensie
powrotem do łona mamy.
Być może właśnie dlatego to stanie się jednością tak głęboko ze
sobą łączy partnerów, podobnie jak to wcześniej miało miejsce
między mamą i dzieckiem. Rozstanie z partnerem lub partnerką
przynosi nam ból, podobny do oddzielenia się z mamą, ból który
tak trudno jest nam złagodzić.
Jednak wzrastać jesteśmy w stanie tylko i wyłączenie dzięki
połączeniu i rozstaniu, dzięki szczęściu i nieszczęściu.
Bert Hellinger
( Wort, die wirken, Tom 1)
Tłumaczenie: Anna Choińska
foto: Iirina Sidorenko

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz