WYBACZENIE TO ZBYT MAŁO - Małgorzata Przygońska
Zewsząd
słyszymy, że mamy wybaczać. Uczą nas tego w kościele, szkole i w domu.
Księża każą nadstawiać nam drugi policzek, w szkole mówią o tym
pedagodzy godząc zwaśnione dzieci, często też matka lub ojciec powtarza
wybacz siostrze lub bratu, bo nie wiedział, co czyni. Mówią o tym
również wszyscy nauczyciele duchowego rozwoju.
Co jest tak ważnego i istotnego w tym procesie, że warto to zrobić??
Mówią
i mówią, a część osób, które wybaczają twierdzi, że ten proces nie
przynosi porządnego rezultatu. Dzieje się tak wtedy, gdy przez proces
wybaczania przechodzimy mechanicznie myśląc, że rezultaty przyjdą
natychmiast. Oczekiwania zaś rodzą rozczarowania. My natomiast
potrzebujemy kierować nasze prośby zachowując absolutnie czyste intencje
i zaufać większej mądrości niż my sami. Wtedy kreujemy dobro poprzez
wyrażaną miłość do siebie i innych ludzi. Prośmy by w trakcie
towarzyszyła nam energia Ducha Świętego, bo to właśnie ta energia jest w
stanie przenieść nas z jednego stanu w drugi, uwalniając nas od samo
obwiniania się i samo karania za grzechy, które tak naprawdę nie
istnieją. Każdy z nas robi, bowiem w życiu to, co potrafi najlepiej jak
potrafi. Gdybyśmy byli w stanie kiedyś nie zareagować lub zareagować
inaczej, mądrzej, z pewnością tak byśmy postąpili. Jednak na tym
poziomie świadomości, myślenia, na którym wówczas byliśmy i w co wówczas
wierzyliśmy, mogliśmy zrobić tylko to, co zrobiliśmy. Zrozumienie tego
faktu spowoduje odpuszczenie sobie całkowite i pełną akceptacje siebie.
Wybaczanie wymaga od nas czystych intencji, głębokiego stanu skupienia i otwartości serca. Nie możemy wybaczyć z umysłu tylko, dlatego, że tak należy, albo, że ktoś nam tak poleca. Ten impuls musi płynąć z serca. Czasami
wydaje się nam, że proces jest trudny. Rzeczywiście może tak być
szczególnie, gdy targały nami dotychczas uczucia nienawiści do Boga,
siebie lub kogokolwiek, gdy poziom naszych wibracji był niski, gdy
złorzeczyliśmy zamiast życzyć wszystkiego, co najlepsze sobie i innym.
Ale to jest znak, że właśnie my potrzebujemy przebaczyć natychmiast.
Potrzebujemy zaakceptować, zrozumieć. To wzniesie nas się na poziom miłości. Obserwuję,
że ludzie często chcą wybaczać innym nie czyniąc tego najpierw dla
siebie. To nie zadziała, ponieważ wtedy nie wiemy, czym tak naprawdę ono
jest, jakie pozytywne zmiany wnosi w nasze życie, jak uwalnia zastałą
energię i jak dobro zaczyna się pomnażać i rozrastać wokół nas. Ponieważ
nasz Świat i nasza rzeczywistość, którą tworzymy płynie z naszego
wnętrza, obserwowany i przejawiony na zewnątrz Świat jest dokładnie taki
jak nasze myśli i uczucia.Potrzebujemy, więc zacząć wybaczanie zawsze
od siebie nawet jak początkowo wydaje się nam, że nie mamy sobie nic do
wybaczenia. Wybaczamy sobie wszystko z przestrzeni całego życia, to, co w
naszym przekonaniu było „złe” i wszystko to, czego dla siebie nie
zrobiliśmy, a czuliśmy taką potrzebę, lecz z jakiś względów nie
zdecydowaliśmy się na to. Np., ( nie pojechałem(am) na wycieczkę, nie
otworzyłem,(AM) się na miłość nie okazałem(am) zainteresowania, nie
kupiłem(am) sobie, źle myślałem o bracie, oceniałem sąsiada, itp.
Wybaczajmy
sobie i innym to, co się stało w przeszłości, dzieje aktualnie i zanim
się stanie Wybaczajmy sobie całkowicie i raz na zawsze. Wtedy poczujemy,
że odpuszczenie nastąpiło.
Przez
7 kolejnych dni piszemy zdanie z intencją całkowitego wybaczenia raz na
zawsze, zaakceptowania stanu, jaki był i jest, puszczenia, czyli
uwolnienia przeszłości i odpuszczenia sobie.
Za każdym razem piszemy swoje imię i całą formułę, wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze. Pracujemy tylko nad jedna rzeczą, w każdym zdaniu wybaczania.
Przykład:
1) Ja Ewa
(każdy wpisuje imię, którego używa) wybaczam sobie całkowicie…………………….
(
tu piszemy to, co nam w tym momencie przyjdzie na myśl odnośnie
wybaczenia sobie. np:, że nie uwolniłam wcześniej negatywnych myśli na
temat teściów) akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze............................................
2) Ja Ewa wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze........................................................................................................................................................ ( I znów taka myśl, która się pojawi lub zupełnie inna, piszemy to, co przychodzi nam na myśl na bieżąco.)np, że nie zaakceptowałam rodziców mojego męża całkowicie.
3) Ja Ewa wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze, np., że zamartwiałam się i piętrzyłam problemy w moim życiu i otoczeniu.
4) Ja Ewa wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze, że stawiałam potrzeby innych przed własnymi i ograniczałam się.
5) Ja Ewa wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz na zawsze, że ciągle stawiałam sobie i innym zbyt wysokie wymagania i byłam niecierpliwa.
77
Ja Ewa wybaczam sobie całkowicie, akceptuję, puszczam i odpuszczam raz
na zawsze,
że...........................................................................................................................
Podarujmy sobie ten czas. Praca ta zajmie nam z pewnością około 2 godzin dziennie.
Nie
kontrolujemy procesu, nie dziwimy się niczemu i piszemy zawsze pierwszą
myśl i jedną myśl, nawet najbardziej absurdalną. Czasami myśli będą się
powtarzać kilkakrotnie, czasami nie. Idziemy za tym, co przychodzi nam
aktualnie na myśl. Wszystko zależy od tego jak to przekonanie o winie
było głęboko zakorzenione w naszej podświadomości. Te zdania pisane na
końcu ujawnią to, co było w naszej podświadomości głęboko schowane i
działało z ukrycia, bez naszej wiedzy i na naszą niekorzyść. Bądźmy
otwarci na uwolnienie, oczyszczenie i uzdrowienie wszystkich poziomów
naszego życia, ciała fizycznego, naszej psychiki i umysłu.
W ten proces wybaczania wprowadziłam nowe słowa jak: całkowicie, akceptacja, puszczenie i odpuszczenie, raz na zawsze.
Całkowicie i raz na zawsze oznacza, że wybaczanie obejmuje cały obszar
dotyczący tej sprawy, a raz na zawsze, że już nigdy w tym życiu, ani
innych wcieleniach ten wzorzec energetyczny np; braku, niemocy,
bezradności czy innych się nie przejawi, jeśli właśnie je odpinamy.
Akceptacja,
jest kluczową sprawą w całej procedurze, bo pozwala na uznanie, każdego
uczucia i wszystkich wydarzeń z naszego życia, tak jak to rzeczywiście
było, w prawdzie, bez iluzji i zaprzeczeń, bez obwiniania i osądzania
siebie, ani kogokolwiek. Akceptacja jest tym cudownym stanem, który pozwala nam zgodzić się z tym, co jest i umożliwia dokonanie korzystnej zmiany.
Brak zgody i akceptacji powoduje, że dalej żyjemy w iluzji udając lub
nie widząc tego, co jest, zaprzeczając prawdzie. Zgodzenie się z tym, co
było, z faktami, ówczesną rzeczywistością i uczuciami nie oznacza, że w
dalszym ciągu będziemy się zachowywali tak jak dawniej. Wręcz
przeciwnie, dopiero teraz poczujemy moc w sobie na przejawienie siebie
prawdziwego. Natomiast nieumiejętność puszczenia tzw. wyrzutów sumienia,
sumienia rodu, poczucia winy, osądzania siebie lub innych, zamyka nam
wszelką drogę rozwoju i naszej wewnętrznej przemiany. Tak, więc pisząc
słowo puszczam otwórzmy się na pozytywne zmiany w naszym życiu i
relacjach z innymi i wyobraźmy sobie jak swobodnie, lekko, jak w balonie
na wietrze unoszą się gdzieś wysoko nasze wszystkie negatywne myśli,
brudne intencje i niegodne czyny, jak znikają nam z oczu i naszego życia
i życia tych, do których je kierowaliśmy.
Odpuszczenie
zaś znaczy, że puszczamy w niepamięć i zapominamy o tym, co było. Można
tę czynność porównać do zresetowania komputera, kiedy to w takim
procesie następuje przywrócenie komputera do stanu pierwotnego,
zerowego. Wybaczanie analogicznie pozwala przywrócić stan uczuć i umysłu do chwili sprzed obwiniania siebie lub innych.
Odpuszczenie umożliwia nam przestawienie się, odrodzenie i ponowne
uruchomienie swojego życia, zostawiając za sobą to, co było. Wtedy
odzyskujemy utraconą moc i spotykamy się z nią w teraźniejszości
swobodnie dysponując nią i kierując ją na nowe korzystne sfery życia i
działania.
Po
tym głębokim procesie wybaczenia i odpuszczenia sobie, spójrzmy z
radością w lustro i przyjrzyjmy się sobie z miłością. Zobaczymy w nim,
bowiem twarz człowieka wolnego od winy i wstydu, od lęku i niskiej
samooceny, stojącego prosto z podniesioną głową. Zobaczymy siebie w
prawdzie, takim, jakim widzi nas Bóg. Radość, jaka wyzwoli się, w
każdym, niech poprowadzi nas do procesu wdzięczności za to uwolnienie i
transformację. Zróbmy, więc kolejny, milowy krok w naszej przemianie i przekształćmy wszystkie zdania wybaczania w akt wdzięczność.
Tak postępujemy, z każdym następnym punktem. Zajmie nam to kolejnych
siedem dni. Ważne, żebyśmy podeszli do tej czynności z dużą uważnością,
odnajdując w naszym zasobie leksykalnym zapomniane czy nigdy nieużywane
słowa lub poznajmy te, które wzniosą nas na wyższe poziomy wibracji
gdzie króluje chęć służenia innym, akceptacja, zrozumienie i miłość
wszechogarniająca i bezwarunkowa. Wdzięczność zaprowadzi nas do nowych przestrzeni pełnych miłości, zdrowia i obfitości.
Rozpoczynamy od1 punktu, a potem kolejnych.
1.Ja Ewa jestem głęboko wdzięczna Bogu sobie i innym, że teraz myślę pozytywnie o moich teściach,………………………………………
2. Ja Ewa jestem głęboko wdzięczna Bogu sobie i innym, że zmieniłam swój sposób postrzegania teściów i dzięki temu patrzę teraz na męża z miłością……………………………………….
3. Ja Ewa jestem głęboko wdzięczna Bogu sobie i innym, że
teraz szukam rozwiązań, zadając sobie pytanie jak?, że skupiam się na
możliwościach, okazjach i sprawdzonych sposobach, że powierzam swoje
problemy Bogu, a sama przystępuje do działania.
4. Ja Ewa jestem głęboko wdzięczna Bogu sobie i innym, za to, że teraz szanuję siebie i zaspokajam swoje potrzeby.
5. Ja Ewa jestem wdzięczna Bogu, sobie i innym,
że teraz daję sobie czas i rezygnuje z oczekiwań, że uwolniłam się
wszelkiej presji i poddaję się z zaufaniem biegowi życia, że skupiam się
na teraźniejszości, że robię to, co mam do zrobienia najlepiej jak
potrafię z pełnym zaangażowaniem.
Kiedy
zakończymy tę pracę będziemy innymi ludźmi, miłującymi siebie i cały
Wszechświat, pełnymi zrozumienia i akceptacji oraz szacunku dla siebie i
innych. Poczujemy, że proces przebaczenia i docenienia siebie był
uzdrawiającym aktem miłości do siebie i innych, odczujemy też różnicę w
ciele, stanie zdrowia i samopoczuciu. Wszystko wokół nas zacznie się
zmieniać. Teraz naszą odpowiedzialnością będzie utrzymywanie stanu
wdzięczność, czystości myśli i niewinności przez cały czas.
Jeśli wybaczymy sobie serdecznie z INTENCJĄ PRAWDZIWEGO ODPUSZCZENIA nie będziemy potrzebowali, wybaczać innym ludziom.
W każdym razie słuchajmy swego wewnętrznego głosu i żyjmy dalej tak, abyśmy w przyszłości niczego nie musieli sobie wybaczać.
Wszystkie
kartki z zapiskami dotyczącymi wybaczania spalcie z intencją
puszczenia, odpuszczenia raz na zawsze i całkowicie, a kartki z
wdzięcznością rozwieście, w każdym punkcie swego domu, na lodówce i w
toalecie, wszędzie tam gdzie często zaglądacie. Ustawicznie pamiętajcie o
tym by doceniać siebie i innych i być wdzięcznym, aż taka postawa
stanie się Waszym nawykiem, z którym będziecie żyć szczęśliwie zawsze.
Z miłością Małgorzata Przygońska
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz